Er­lendir kaup­endur sækja í ís­lenskar lúxus­eignir

Athyglisverðast er misræmið milli fyrirsagnar og þess sem raunverulega er staðfest í textanum: talað er um 400 fyrirspurnir, 935.000 birtingar og 58 þúsund heimsóknir, en eina áþreifanlega niðurstaðan sem nefnd er kemur frá forstjóra JamesEdition og hljóðar upp á „sölu fasteignar“, það er eina eign. Fyrirspurnir eru ekki kaup, og blaðið gerir engan greinarmun þar á. Allar tölurnar eru auk þess frá aðilum sem hafa beinan viðskiptahag af því að íslenskar eignir virðist eftirsóttar; hvorki Húsnæðis- og mannvirkjastofnun, Þjóðskrá né gögn um fasteignakaup erlendra aðila eru nýtt til samanburðar, þótt slík gögn séu til og aðgengileg. Sagan af ónafngreindri fyrirsætu sem á að hafa verið sex ár í röð á lista yfir tíu efstu fyrirsætur heims er svo dæmi um fullyrðingu sem lesandinn getur með engu móti sannreynt og bætir litlu öðru en glansi. Blaðamaður hefði getað lyft þessu töluvert án mikillar fyrirhafnar: spurt hversu margar sölur hafi í raun orðið til vegna samstarfsins, kallað eftir tölum um fasteignakaup erlendra ríkisborgara hér á landi og nefnt þær takmarkanir sem gilda um kaup aðila utan EES samkvæmt lögum um eignarrétt og afnotarétt fasteigna. Umræðan um erlent eignarhald á íslenskum fasteignum er lifandi og umdeild; hér er hún hvergi nefnd. Framsetningin er ekki hugmyndafræðilega lituð svo heitið geti, en hún tekur gagnrýnislaust upp sjónarhorn seljandans og skortir alveg það sjálfstæða mat sem gerir frétt að frétt fremur en að auglýsingu.