Aftur til ársins 1978

Greinin er birt sem lesendagrein eða skoðun, og merkt sem fastur ritstjórnardálkur Viðskiptablaðsins. Röksemdafærslan er línuleg: ríkisstjórnin hygli leigufélögum verkalýðshreyfingarinnar með ódýrum lóðum og niðurgreiddum lánum, og þetta sé í raun falinn hagnaður á kostnað skattgreiðenda. Sterkasta efnislega fullyrðingin, þ.e. 421% rekstrarhagnaðarhlutfall Bjargs að meðaltali og 35% arðsemi eigin fjár, er rakin til umfjöllunar Viðskiptablaðsins í nóvember, sem er þó eigin miðill höfundar; lesandinn getur fundið heimildina en óháð staðfesting er ekki boðin. Hugtakanotkun vekur spurningar: „rekstrarhagnaðarhlutfall" upp á 421% virðist óvenjulegt og engin útskýring fylgir á hvernig talan er reiknuð, hvort hún endurspegli lágt eigið fé á móti tekjum eða aðra reikningsaðferð. Skoðanardálkur þarf ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en hann ætti að standa á traustum forsendum þegar hann notar sértækar tölur sem undirstöðu röksemdarinnar. Fullyrðingin um að framsalslánastafla til bankanna myndi „aldrei koma til greina" nema með verulegum afföllum er sett fram sem staðreynd en er hvorki studd tilvísun í sérfræðinga né fyrirliggjandi greiningu. Samlíkingin við árið 1978 og Hallærisplanið er skemmtileg retórísk mynd en hún er mjög lausleg; engin rakin samsvörun við efnahagsaðstæður þess tíma er gerð, sem dregur úr sannfæringarkrafti hennar. Á heildina litið er þetta vel lesanlegur og beittmæltur pistill, en efnisleg stoð undir lykilfullyrðingum er sums staðar veik.