Um­mæli sveitar­stjóra sem styðst ekki við stað­reyndir

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Styrkleiki hennar er ótvíræður: höfundur vísar í tiltekin opinber gögn, þ.e. svar dómsmálaráðherra við þingfyrirspurn Vilhjálms Árnasonar á 157. löggjafarþingi, og birtir tölur sem lesandi geta í grundvallaratriðum sannreynt. Tilvitnun í regluverk Þjóðskrár um skilyrta skráningu er einnig staðfestanleg. Þetta er mun betri rökstuðningur en algengt er í skoðanagreinum á kosningatímum. Það dregur þó úr trúverðugleika röksemdafærslunnar að höfundur gefur sig ekki nægilega við gagnrökum sveitarstjóra. Tölurnar sem höfundur sjálfur birtir sýna í raun veruleg hlutfallsleg aukningu á ótilgreindum lögheimilum: úr 34 í 140 á fjórum árum, sem er rúmlega fjórföldun. Höfundur bregst við þessu með því að benda á að tilgreind lögheimili fjölguðu meira í hreinum fjölda (117 á móti 45), en hlutfallsleg samanburður og mat á hvort fjölgunin sé óvenjuleg miðað við stærð hreppsins fær enga meðhöndlun. Kaflaheitið „Vísvitandi tilraun til að skekkja tölur" er harðorð ásökun sem raunar er ekki rökstudd umfram það að höfundur túlkar gögnin öðruvísi en sveitarstjóri. Höfundur hefði styrkt greinina verulega ef hún hefði viðurkennt að tölurnar má lesa á fleiri vegu, og ef hún hefði borið saman hlutfallslega fjölgun í nágrannasveitunum frekar en að fullyrða slíkt án talna. Gagnsæi um hagsmunatengsl er til fyrirmyndar; upplýst er neðst að höfundur skipar annað sæti á Ö-listanum. Sem pólitísk skoðanagrein er þetta skýrt framsett og heimilduð umfram meðallag, en einsleit í túlkun og vantar viðurkenningu á þeim atriðum í gögnum sveitarstjóra sem styðja sjónarmið gagnaðila.