Segja Grindavíkurskýrslu sýna forræðishyggju og mannréttindabrot

Greinin byggir nánast eingöngu á sjónarmiðum þeirra sem eru andvígir niðurstöðum Grindavíkurnefndar. Ásrún Helga Kristinsdóttir forseti bæjarstjórnar og Valgerður Ágústsdóttir, móðir þriggja barna, fá báðar rúman vettvang til að gagnrýna nefndina, en enginn fulltrúi nefndarinnar eða þeirra sérfræðinga sem standa að baki tillögunum fær að svara. Skýrslan er vísað til en rökstuðningur hennar er aðeins nefndur í einu stuttu ágrip: að rýmingin hafi haft áhrif á líðan barna og forðast eigi að setja þau aftur í slíkar aðstæður. Þetta er ófullnægjandi umfjöllun um þá hlið málsins. Fyrirsögnin notar orðin „forræðishyggju og mannréttindabrot" sem eru beinar tilvísanir í ummæli heimildanna, ekki staðreyndaleg lýsing, og skekkir þar með ramma fréttarinnar áður en lesandinn fer að lesa. Þetta er klassískt jafnvægisvandamál: málið snýst um alvarlegan ágreining milli yfirvalda og íbúa, og blaðamaðurinn hefði auðveldlega getað leitað til nefndarfulltrúa eða sálfræðinga sem aðild eiga að skýrslunni til að gefa heildstæðari mynd. Heimildir eru nefndar á nafn og viðtölin virðast frumfréttaflutningur, sem er jákvætt, en einhliða val heimilda dregur verulega úr fréttaverðmæti.