Búsetulottó í íþróttum
Ítarleg gagnaúrvinnsla byggð á verðkönnunum Verðlagseftirlits ASÍ, með nafngreindum félögum, tilgreindum gjaldskrám og óvenju heiðarlegum aðferðakafla. Á móti kemur að ein heimild, ASÍ, heldur allri greininni uppi og hvorki félög, sveitarfélög né íþróttasamböndin fá orðið. Hæsta hlutfallstalan í innganginum gengur illa upp við dæmin sem greinin sjálf birtir.
Aðferðakaflinn er það besta í greininni. Þar er skýrt hvernig haustgjöldum er deilt á fjóra mánuði og árgjöldum á níu mánuði eða heilt ár, og tekið fram hvað var ekki metið: æfingafjöldi, gæði starfsins og hvað er innifalið í gjöldunum. Slík sjálfsgagnrýni er sjaldgæf í íslenskri umfjöllun um verðlag. Hún gerir dæmin sannreynanleg fyrir lesanda sem vill fletta upp gjaldskrá Bjarkar eða Fylkis.
Talan sem fer í forgrunn stendur þó á veikari grunni. Að kostnaður geti numið allt að 16% af lágmarkslaunum, og um 11% í meðalsveitarfélagi, er ekki rakið til neinnar útreiknaðrar forsendu í textanum. Hvorki er tilgreint við hvaða launafjárhæð er miðað né hvaða dæmi liggur að baki hlutfallinu. Lesandinn getur því ekki sannreynt fyrirsagnartöluna út frá greininni sjálfri.
Ein heimild heldur svo öllu uppi. Verðlagseftirlit ASÍ er traust og fagleg heimild, en ASÍ eru hagsmunasamtök með skýra afstöðu til lágmarkslauna. Ekkert félag fær að skýra hvað liggur að baki tuttugu þúsund króna mánaðargjaldi og ekkert sveitarfélag er spurt um forsendur frístundastyrkja. Eitt símtal hefði dýpkað umfjöllunina talsvert.
