„Hræðsluáróður, stagl og þvæla sem stjórnar­and­staðan ætlar að keyra á“

Fyrirsögnin er stærsta vandamálið. Hún er tekin beint úr orðum forsætisráðherra og notar þar með málflutning hennar sem ramma greinarinnar: „Hræðsluáróður, stagl og þvæla sem stjórnarandstaðan ætlar að keyra á." Þessi fyrirsagnarval gefur í skyn að sjónarhorn ríkisstjórnarinnar sé aðalatriðið, á meðan rök stjórnarandstöðunnar verði aukaatriði. Efnislega er þetta ójafnvægi þó ekki eins áberandi, þar sem Guðrún Hafsteinsdóttir fær töluvert pláss og beinar tilvitnanir. Hún vísar til „opinberra gagna frá Evrópusambandinu frá fyrri samningalotu" og skýrslu frá 2013, sem eru í grundvallaratriðum staðfestar heimildir, en blaðamaður gerir ekkert til að kanna hvort fullyrðingar hennar standist eða ekki. Á sama hátt stendur fullyrðing Kristrúnar um að ekkert hafi breyst í fyrri viðræðum óprófuð. Textinn er mjög endurtekinn; sömu málsgreinar birtast í heild sinni tvisvar í greininni, sem bendir til klaufalegs klippivandamáls frekar en ritstjórnarlegs vals. Engin óháð sérfræðiheimild er leitað til, til dæmis fræðimanns í Evrópurétti eða fyrrum samningamanns, sem hefði getað sett orðaskiptin í faglegt samhengi. Sem þingfrétt er greinin þó sæmileg að því leyti að hún endurspeglar raunveruleg orðaskipti með beinum tilvitnunum frá báðum aðilum, en fyrirsögnin hallar framsetningu og endurtekningarnar skerða gæðin.