Nafnlausir styrktaraðilar fjármögnuðu gyðingamiðstöðina

Kjarninn í þessari frétt er sá að hún er í raun samantekt á umfjöllun Heimildarinnar, og það er tekið skýrt fram. Fréttin bætir engu nýju við; engum viðbótarheimildum er leitað, engar spurningar lagðar fyrir aðra aðila en þá sem Heimildin talaði þegar við. Rabbíninn er vitnað til, en svarið er sótt í skrifleg svör hans til Heimildarinnar, ekki í sjálfstætt viðtal. Þetta gerir greinina að endursögn fremur en sjálfstæðri fréttamennsku. Til marks um þetta er lesandanum í lokin beint á umfjöllun Heimildarinnar, sem staðfestir að virðisaukinn frá miðlinum sjálfum er takmarkaður. Efnislega er framsetningin skýr og ekki beinlínis ójöfn; bæði er getið um tengsl Shvidlers við viðskiptaþvingunarlistann og um svör Feldmans. Hins vegar vantar ýmis sjónarhorn sem sjálfstæð umfjöllun hefði getað leitað eftir: sjónarmið frá Chabad-hreyfingunni beint, frá utanríkisráðuneytinu um mögulegar lagalegar afleiðingar styrks frá einstaklingi á þvingunarlistum, eða frá borgarstjórn. Þetta er samt ekki á ábyrgð greinarinnar ef hún ætlar sér einungis að vera samantekt. Vandinn er einmitt sá: miðillinn ber fréttina fram sem ritstjórnarefni undir eigin fyrirsögn án þess að bæta neinu við.