Hver ber ábyrgð þegar vernd barns týnist milli kerfa?
Skoðanagrein eftir meistaranema í félagsráðgjöf sem heldur því fram að vernd barna sem búa við ofbeldi glatist milli barnaverndar, sýslumanna og dómstóla. Höfundur styðst við úttekt GREVIO, umsagnir Lífs án ofbeldis, skýrslu dómsmálaráðherra frá 2024 og landsáætlun stjórnvalda. Hún kallar eftir óháðri úttekt og sýnilegum framgangi boðaðra lagabreytinga.
Tölurnar úr skýrslu dómsmálaráðherra sýna best heiðarleika greinarinnar. Höfundur greinir frá 343 ásökunum um ofbeldi í 1.205 umgengnisúrskurðum en tekur skýrt fram að þær segi hvorki til um umfang né sannleiksgildi ofbeldisins. Í stað þess að blása tölurnar upp notar hún þær til að sýna skort á skráningu, og sú röksemd stenst. Sama nákvæmni birtist þegar hún hefur eftir GREVIO að hættan byggi á „upplýsingum sem nefndinni bárust“.
Greinin er birt sem skoðun og metin á þeim forsendum. Heimildir eru nefndar og hægt að fletta þeim upp: úttekt Evrópuráðsins, dagsettar umsagnir til Alþingis, 45. grein barnaverndarlaga og landsáætlunin 2026 til 2030. Röksemdafærslan er skipuleg og tillögurnar raunhæfar.
Veikleikinn felst í mótrökunum. Andmælaréttur hins foreldrisins er nefndur en aðeins í framhjáhlaupi, og ekki er fjallað um hvernig kerfið eigi að greina rangar ásakanir frá réttum. Umræðan um foreldraútilokun er umdeild og hefði mátt fá heiðarlegri meðferð en eina setningu.
