Skyn­semi fremur en upp­hrópanir í út­lendinga­málum

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynntur sem hæstaréttarlögmaður; hún skal því metin á rökstuðningi og heiðarleika, ekki á jafnvægi heimilda. Röksemdafærslan er skýr og fylgir rökréttri línulegri uppbyggingu: fangelsisvistun fyrir fólk sem hefur ekki framið refsivert sé óboðleg, brottfararstöðvar séu mannúðlegri kostur. Það er sannfærandi grunnrök. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi vísar höfundur til „brottvísunartilskipunar ESB" og til þess sem „þekkist best á Norðurlöndunum" án þess að nefna tilskipunina með númeri eða nafni, eða benda á dæmi úr tilteknum löndum. Lögfræðilegur trúverðugleiki styrkist verulega þegar vitnað er í ákvæði eða raunveruleg fordæmi; án þess hvílir rökstuðningurinn á yfirlýsingu frekar en efni. Í öðru lagi er framsetningin ójöfn í meðhöndlun á mótrökum: höfundur segir „tilfinningalegar upphrópanir" vera vandamál umræðunnar, en tekst aldrei á við efnislega gagnrýni á brottfararstöðvar, svo sem kröfur um hámarkstíma vistunar, eftirlit óháðra aðila eða álitamál varðandi börn og fjölskyldur. Þriðja atriðið snýr að fullyrðingunni um að stöðvarnar séu „fyrst og fremst hugsaðar fyrir þá sem eru ósammvinnuþýðir, hafa brotið af sér eða hætta talin stafa af"; hér væri rétt að vísa í lagatextann sjálfan eða umsögn ráðuneytis til stuðnings, þar sem almenningur getur ekki sannreynt þetta án slíkrar tilvísunar. Sem skoðanagrein sinnir hún lágmarki; sem lögfræðileg greining skortir hana festu í heimildum og virkt samtal við efnislega andstöðu.