Synjun Suður­lands­brautar gæti tafið fyrstu lotu Borgarlínu

Greinin er ítarlegt viðtal við einn nafngreindan sérfræðing sem þekkir efnið vel og gefur skýrar upplýsingar um stöðu verkefnisins. Atli Björn Levy er trúverður heimildamaður sem forstöðumaður verkefnastofu Borgarlínu, og blaðamaðurinn nær að draga fram áhugaverða punkta um tæknilegar takmarkanir, þriðja hönnunarfasann og tengingu við þjóðarhöllina. Beinar tilvitnarnir eru margar og efnislegar. Veikleikinn er augljós: greinin er í raun frétt byggð á einum heimildaramanni í fréttagreinarformi. Nýr meirihluti Reykjavíkur, sem synjaði tillögunni, fær ekki að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Engin rödd frá borgarstjórnarfólki eða skipulagsyfirvöldum borgarinnar er höfð með. Rekstraraðilar og íbúar, sem greinin nefnir að hafi áhyggjur, fá heldur ekki beint að tjá sig; áhyggjur þeirra eru aðeins endursagðar í gegnum sjónarhorn Atla. Þetta er verulegur ágalli í frétt sem snýst um pólitíska ákvörðun; annar aðilinn í deilunni ræðir málið ítarlega en hinn er fjarverandi. Blaðamaðurinn hefði átt að leita eftir viðbrögðum frá meirihlutanum eða að minnsta kosti taka fram að leitað hafi verið eftir þeim án árangurs. Þá er framsetning tillögu verkefnisins sem „bestu lausn" ekki gagnrýnd eða sett í samhengi við sjónarmið þeirra sem synjuðu henni, sem gerir fréttina einhliða þrátt fyrir yfirborðslegt hlutleysi.