Það sem ekki sést úr fjarlægð
Félagsráðgjafi sem hóf störf í Grindavík síðastliðið haust svarar þeim sem vilja loka bænum. Hún byggir á áfallafræðum, rannsóknum á snjóflóðunum 1995 og skilmálum endurkaupaáætlunar Þórkötlu. Hún hvetur stjórnvöld til að veita fjölskyldum, einkum barnafjölskyldum, meira svigrúm og sálfélagslegan stuðning.
Heimildaskráin í lok þessarar skoðanagreinar er óvenjuleg fyrir greinarformið. Höfundur vísar í skilmála Þórkötlu, fyrstu niðurstöður endurskoðaðs áhættumats Stjórnarráðsins, frétt Morgunblaðsins af íbúafundinum og ritrýndar rannsóknir, meðal annars eftirfylgd Eddu Bjarkar Þórðardóttur með börnum sem lifðu snjóflóðin 1995. Lesandinn getur því sjálfur sannreynt helstu fullyrðingarnar. Enn eftirtektarverðara er hófið í túlkuninni. Höfundur tekur fram að rannsóknirnar sýni tengsl en sanni ekki orsök og að sögulegu dæmin frá Neskaupstað og Vestmannaeyjum séu ólík Grindavík.
Veikari hlið röksemdafærslunnar er hvernig andstæða sjónarmiðið birtist. Það er sótt í nafnlausar athugasemdir undir fréttum, ekki í sterkustu útgáfu þess, sem snýst um kostnað ríkisins og forgangsröðun opinbers fjár. Á þann þátt reynir greinin varla og engar tölur um kostnað koma fram.
Höfundur greinir heiðarlega frá starfi sínu í bænum en segist ekki skrifa til að verja eigin hagsmuni. Það er of sterkt orðað, því starfið tengist beint framtíð byggðarinnar. Þetta rýrir ekki rökin, en lesandinn á rétt á að vega það sjálfur.
