Hægrisveiflan hættulega
Varamaður í stjórn ungliðahreyfingar Miðflokksins færir rök fyrir því að hægrisveifla ungs fólks sé eðlileg viðbrögð við húsnæðisvanda, innflutningi vinnuafls og femínisma. Greinin er skoðanagrein og tengsl höfundar við flokkinn koma skýrt fram.
Vísir birtir greinina sem skoðun, og höfundur gerir grein fyrir tengslum sínum við ungliðahreyfingu Miðflokksins. Það er til fyrirmyndar. Veikleikinn liggur í rökfærslunni sjálfri. Í inngangi lofar höfundur „ígrunduðum rökum“ en byggir síðan á staðhæfingum sem lesandinn getur ekki sannreynt: að fasteignaverð miðað við laun hafi „aldrei í manna minnum“ verið hærra, að einstæðar mæður hafi aldrei verið fleiri og að ríkið eyði milljörðum í hælisleitendur. Sumt kann að standast, en hvergi er vísað í Hagstofuna eða aðra heimild. „Hægt er að sanna fram á hið andstæða,“ segir hann um vinnuvilja ungs fólks, en sönnunin kemur aldrei.
Alvarlegri er meðferðin á femínisma. Höfundur tekst ekki á við sterkustu rök andstæðinga sinna heldur dregur upp skopmynd: skólar eigi að kenna að vændi sé „göfugur og hagkvæmur starfskostur“ og drengjum sé sagt að þeir séu uppistaða alls ills. Háð kemur í stað rökræðu.
Rökin stangast líka á innbyrðis. Höfundur gagnrýnir inngrip stjórnvalda en mælir um leið með tollvernd og takmörkun á erlendu vinnuafli, án þess að gera upp á milli. Greinin er sterkust þar sem hún fjallar um áþreifanlegan vanda, húsnæðismál og námsstöðu drengja.
