Fyrirtækin sem aldrei urðu til: Innviðagjaldið og skemmtiferðaskipin á Djúpavogi
Skoðanagrein Ernu Bjarnadóttur hagfræðings fjallar um fórnarkostnað: efnahagslegt tap vegna fyrirtækja sem aldrei verða stofnuð. Höfundur tengir hugmyndina við innviðagjald á skemmtiferðaskip og spáða fækkun skipakoma á Djúpavogi og Borgarfirði eystri. Hún hvetur til þess að heildaráhrif skattlagningar séu metin.
„Höfundur: Nútíminn“ stendur efst, en textinn er skoðanagrein Ernu Bjarnadóttur hagfræðings og birtist sem ritstjórnarefni. Miðillinn hefði mátt merkja hana skýrt sem aðsenda grein, svo lesandinn sæi strax að hér rökstyður einstaklingur afstöðu sína en flytur ekki frétt. Greinina ber því að meta á rökum hennar.
Þar stendur hún vel. Höfundur sækir í Bastiat og Douglass North og setur sjálf fyrirvara: fleira en gjaldið ræður ákvörðunum skipafélaga, skattar fjármagna verðmæta innviði og ekki er hver óstofnuð starfsemi tap. Tölurnar um Djúpavog og Borgarfjörð eystri eru raktar til bókunaráætlana sem lagðar voru fyrir Alþingi. Það er heimild sem lesandinn getur flett upp.
Veikleikarnir liggja í tengingunni. Gjaldþrotatalan frá Þýskalandi kemur úr færslu á LinkedIn en ekki beint frá opinberri hagstofu. Bókunaráætlanirnar eru spár, gerðar meðan gjaldið var 2.500 krónur, og ekkert kemur fram um hvort þær hafi breyst eftir lækkunina. Mótrök, til dæmis álag á lítil samfélög eða hvert tekjurnar renna, fá litla umfjöllun. Kjarnaröksemdin er auk þess ósannanleg að eðli sínu, sem höfundur gengst raunar við.
