Sófi, af­reks­maður og hag­vöxtur

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun hagfræðings, og ber að meta hana á þeim forsendum. Rökstuðningurinn er skýr og byggður á viðurkenndu hagfræðilegu hugtaki, samleitni, sem útskýrt er á aðgengilegan hátt. Höfundur vísar til tiltekinna talna um hagvöxt, VLF á mann og fólksfjöldaþróun í Króatíu og á Íslandi, auk spáa frá Framkvæmdastjórn ESB og Seðlabanka Íslands. Þetta eru nafngreindar og sannreynanlegar heimildir sem styrkja trúverðugleika greinarinnar. Myndlíkingin um einstaklinginn á sófanum og afreksíþróttamanninn er áhrifarík og skýrir kjarna málsins vel fyrir almennan lesanda. Það sem mætti gagnrýna er að greinin tekst aðeins á við eina hlið umræðunnar. Höfundur fullyrðir í lokin að Ísland hafi „staðið sig vel og betur en flest aðildarríki ESB" á mælikvarða framleiðni og lífskjara, en sú fullyrðing er ekki studd sérstökum gögnum um framleiðniþróun eða lífskjaramælingar. Einnig er ESB-stuðningurinn nefndur sem lykilskýring á vexti Króatíu, en ekki fjallað um hvort Ísland hefði getað notið svipaðs stuðnings innan sambands, sem er kjarni þeirrar umræðu sem greinin tekur þátt í. Sem skoðanagrein er þetta samt vel rökstudd og skýr framsetning á afmörkuðu atriði.