Það sem allir vilja hafa – en enginn vill sjá
Verkfræðiráðgjafi færir rök fyrir því að sveitarfélög skipuleggi sameiginlega sendistaði fyrir farsímanet í þéttbýli. Hann skýrir hvers vegna sendar þurfa að vera nálægt notendum og nefnir Hafnarfjörð, Kópavog og Reykjanesbæ sem dæmi um sveitarfélög sem hafa farið þessa leið.
Dæmið um steinsteypta veggi er snjallasti hluti greinarinnar. Höfundur sýnir með einföldum og réttum útreikningi hvernig merkið dofnar við hvern vegg og tekur sjálfur fram að raunveruleg deyfing sé misjöfn. Hann ýkir ekki. Dæmin af sveitarfélögum eru sett fram með fyrirvörum á borð við „allavega“ og „að minnsta kosti“ og lesandi getur sannreynt þau í skipulagsgögnum.
Veikleikinn felst í andstöðunni sem höfundur svarar. Hann gerir ráð fyrir að mótbárur íbúa snúist fyrst og fremst um ásýnd. Áhyggjur af geislun og verðgildi fasteigna eru þó oft kjarni deilna um möstur. Þær nefnir hann ekki, þótt stutt tilvísun í mat Geislavarna ríkisins hefði styrkt málflutninginn verulega. Fyrir vikið verður andstaðan einfölduð í „enginn vill sjá“.
Höfundur kynnir sig sem verkfræðiráðgjafa en segir ekki fyrir hverja hann starfar. Lesandi veit því ekki hvort hann hafi hagsmuna að gæta af uppbyggingu sendistaða. Slík upplýsing hefði aukið traust á annars vandaðri og hófstilltri grein.
