„Í góðu lagi að gefa henni orðið núna“

Styrkur greinarinnar liggur í því að hún gefur báðum aðilum, Guðrúnu Hafsteinsdóttur og Kristrúnu Frostadóttur, rúm til að setja fram sjónarmið sín með beinum tilvitnunum úr þingsalnum. Það er góð hefð í þingfréttum. Guðrún vísar til tiltekinna talna, sextán til tuttugu og tveggja milljarða króna halla, og segir að „bent hafi verið á" þessar tölur, en greinin skoðar ekki hvaðan þær koma eða hvort þær eigi sér stoð í opinberum skjölum; þar hefði blaðamaðurinn getað vísað í maíspá Seðlabankans eða útreikninga fjárlaganefndar. Framsetningin er jafnvæg að því leyti að forsætisráðherra fær síðasta orðið og meiri textarými, en þar sem greinin er þingfrétt sem skilgreinir deilu milli ríkisstjórnar og stjórnarandstöðu er það viðunandi. Eitt atriði sem veikir greinina er að hún útskýrir ekki hvað „þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður" þýðir í raun, hvenær hún er fyrirhuguð eða hvaða ályktun liggur til grundvallar; þetta samhengi hefði aukið gildi fréttarinnar fyrir lesendur sem ekki hafa fylgst vel með umræðunni. Í heild er þetta heiðarleg þingfrétt sem sinnir meginhlutverki sínu, þótt dýpri úrvinnsla á tölum og samhengi hefði fært hana á hærra stig.