X við ó­breytt á­stand og sóun almannafjár

Greinin er birt sem skoðun og á að meta á þeim forsendum. Meginröksemd höfundar, að sameining sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu myndi spara milljarða, er sett fram með nokkurri sannfæringarkrafti en án þess að vísa í neina tiltekna rannsókn eða skýrslu. Fullyrðingin um að „varfærnar áætlanir" bendi til milljardakostnaðar stendur án tilvísunar; lesandinn veit ekki hvaða áætlanir er átt við eða hver stendur að þeim. Þetta er veikleiki jafnvel í pistli, því röksemdin hvílir í kjarna sínum á óstaðfestri tölu. Talan 79 bæjar- og borgarfulltrúar er sannreynanleg og gefur greinilega stoð. Gagnrýni höfundar á póst-kólóníska kenningu Halldórs Armands er áhugaverð og raunar ein af bestu málsgreinum greinarinnar; hann bendir réttilega á að stórvaxin stjórnsýsla sé ekki bundin við auðugar þjóðir og nefnir afrísk dæmi til stuðnings. Sú röksemd er trúverðugri en margt annað í textanum. Framsetningin er þó einhæf að því leyti að höfundur gerir enga tilraun til að svara augljósum mótrökum, til dæmis hvort sjálfstæði smærri sveitarfélaga hafi kosti sem vega á móti kostnaðinum, eða hvort dæmi frá Norðurlöndum um sameiningar hafi gefið þann árangur sem hann ætlar. Slíkt hefði styrkt pistilinn. Í heild er þetta læsilegur skoðanapistill með skýra afstöðu, en meginfullyrðingar um fjárhagslegan kostnað eru of lauslega studdar til að greinin nái hæsta stigi trúverðugleika sem skoðanaskrif.