Gríðarleg menningarverðmæti í húfi verði hús með lágmyndum Gerðar rifið
Frétt um áhyggjur safnstjóra Gerðarsafns af áformum um niðurrif Dugguvogs 42, þar sem lágmyndarverk Gerðar Helgadóttur er á vesturvegg. Greinin byggir nánast alfarið á bréfi Brynju Sveinsdóttur, forstöðumanns Gerðarsafns, og engin svör koma frá þeim aðila sem stendur að rivinu eða Sæbrautarstokksverkefninu.
Greinin er í raun einrömm: hún miðlar sjónarmiðum safnstjóra Gerðarsafns og vísar í bréf hennar, en enginn fulltrúi Vegagerðarinnar, Reykjavíkurborgar eða framkvæmdaaðila Sæbrautarstokks fær að svara. Þetta er verulegur skortur á jafnvægi þar sem kjarni málsins snýr að ákvörðun sem einhver opinber aðili hefur tekið eða hyggst taka; lesandinn fær enga skýringu á rökunum fyrir niðurrifi né upplýsingar um hvort kannað hafi verið hvort mætti varðveita verkið. Getið er um að Borgarsögusafn hafi áður lagt til vernd í rauðum flokki, sem er gagnlegt samhengi, en þar vantar líka rödd viðkomandi stofnunar. Fréttin er þó skýr um uppruna sinn: heimildin er nafngreindur opinber starfsmaður og bréfið er frumgagn sem hægt er að sannreyna. Efnislega er greinin traust á þeim forsendum sem hún setur sér, en einhliða uppbygging hennar dregur úr fréttafræðilegu gildi.
