Leyfist Ís­lendingum að stjórna sínum eigin málum?

Greinin er birt sem skoðun og á því ekki að vera metin á forsendum fréttamennsku. Engu að síður ber að meta rökfærslu og vitsmunalega heiðarleika. Þar skortir verulega. Höfundur setur fram tugi alvarlegra fullyrðinga, til dæmis að „mannréttindi verða afnumin með stjórnvaldsákvörðunum" og að RÚV og ríkisstofnanir beini athygli fólks frá raunverulegum ógnum, en vísar hvergi í tiltekin lög, reglugerðir, tölulegar staðreyndir eða dæmi sem lesandi gæti sannreynt. Gagnrýni hans á Fjölmiðlanefnd sem „ónauðsynlegustu ríkisstofnun Íslands" er sett fram sem staðreynd en rökstudd með engu. Fullyrðingin um „frysting bankareikninga hjá þeim sem voga sér að mótmæla" er sérlega sterk ásökun sem krefst einhvers konar vísunar, en ekkert slíkt er að finna. Byggingarlega er greinin eins konar gátlisti, þar sem hvert efnisatriði fær eina til tvær setningar: stafrænt eftirlit, CBDC-gjaldmiðlar, sóttvarnalög, loftslagsstefna, innflytjendamál, foreldraréttur, skattar og fleira. Þetta leiðir til þess að ekkert efnisatriði er útfært með nægjanlegri dýpt til að sannfæra gagnrýninn lesanda. Samanburðurinn við Orwell og Huxley er orðaður eins og augljós niðurstaða frekar en rökfærsla. Einnig er textinn einhliða í þeim skilningi að hann gerir enga tilraun til að mæta andstæðum sjónarmiðum eða viðurkenna að margar þeirra stefna sem hann gagnrýnir geti haft lögmæta kosti. Góð skoðanagrein þarf ekki jafnvægi í hefðbundinni merkingu, en hún þarf vitsmunalega heiðarleika og rökstuðning sem stenst skoðun. Sá mælikvarði er ekki uppfylltur hér.