Kjarasamningar muni losna ef ekkert breytist

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en virkar í reynd sem endursögn á einni ræðu, nánast án nokkurrar sjálfstæðrar blaðamennsku. Eina uppspretta efnisins er ræða Höllu Gunnarsdóttur og ekki er leitað til neins annars aðila, hvort sem er stjórnvalda, atvinnurekenda eða hagfræðinga, til að setja fullyrðingar hennar í samhengi eða mótmæla þeim. Þegar formaður stéttarfélags heldur ræðu á verkalýðsdeginum er augljóst að sjónarhorn hennar er pólitískt og hagsmunatengt; skylda blaðamanns er að veita lesandanum víðara samhengi. Til dæmis er fullyrt að laun hafi ekki haldið í við verðlag, en engin gögn eða tölur styðja þá staðhæfingu. Sömuleiðis er vísað til „hækkandi kostnaðar vegna húsnæðis, matvöru og opinberra gjalda" án tilvísunar í mælanlegar heimildir eins og vísitölu neysluverðs eða útreikninga Hagstofunnar. Þá er fyrirsögnin athyglisverð: „Kjarasamningar muni losna ef ekkert breytist." Þetta er sett fram sem staðreynd en er í raun túlkun eða spá formanns VR. Slík rammasetning getur gefið lesanda á röngu máli um stöðu samningaviðræðna. Greinin hefði orðið verulega sterkari ef blaðamaður hefði haft samband við Samtök atvinnulífsins eða fulltrúa ríkisstjórnarinnar og fengið viðbrögð, eða a.m.k. dregið saman opinber gögn um kaupmáttarþróun til að staðfesta eða draga í efa þær fullyrðingar sem ræðan byggist á. Eins og greinin liggur fyrir er hún í raun bein miðlun kröfugerðar án gagnrýninnar skoðunar.