Kjósum með opnum huga
Skoðunargrein fyrrverandi sendiherra sem hvetur til já-atkvæðis í þjóðaratkvæðagreiðslu um endurupptöku aðildarviðræðna við ESB. Kjarnaröksemdin, að kosið sé um viðræður en ekki aðild, er skýr og skiljanleg, en greinin stangast á við eigin fyrirsögn þegar andstæðingar eru afgreiddir sem hræðsluáróður peningaafla. Lykilfullyrðingar um veiðigjöld og hrakspár eru settar fram án nokkurs rökstuðnings.
Fyrirsögnin biður lesendur að kjósa með opnum huga. Þremur efnisgreinum síðar er andstaðan orðin „hræðsluáróður“ fjársterkra aðila, „peningaaflanna“ og þeirra sem „standa vörð um sérhagsmuni sína, einokun“. Þarna hverfur opni hugurinn: í stað þess að takast á við röksemdir andstæðinga er hvötum þeirra lýst. Það er klassísk rökvilla og hún grefur undan burðarstefi greinarinnar.
Fullyrðingin „Ekkert af hrakspám stjórnarandstöðunnar hefur ræst nú ári síðar!“ er sett fram með upphrópunarmerki en engum gögnum. Höfundur nefnir hvorki hvaða spár var um að ræða, hverjir settu þær fram né hvaða mælikvarða hún notar til að meta að þær hafi brugðist. Í skoðanagrein er ekki krafist heimildaskrár, en fullyrðing af þessu tagi um nýliðinn atburð sem lesandi getur sjálfur haft aðra sýn á kallar á að minnsta kosti eitt áþreifanlegt dæmi. Sama gildir um tenginguna milli andstöðu við veiðigjaldahækkun og andstöðu við ESB-viðræður; að þetta séu „þessir sömu aðilar“ er staðhæft, ekki sýnt.
Það sem greinin gerir vel er að afmarka spurninguna. Aðgreiningin milli þess að kjósa um viðræður og að kjósa um aðild er skýrt sett fram, og höfundur er heiðarleg um eigin afstöðu: hún segist myndu segja nei ef samningsdrögin hugnist henni ekki. Sú hreinskilni er styrkur. Nafn og bakgrunnur höfundar liggja fyrir og Vísir merkir efnið sem skoðun.
Niðurstaðan er stutt hvatningargrein sem hefði orðið mun sterkari ef hún hefði tekið eina raunverulega röksemd andstæðinga og svarað henni. Þess í stað er stór hluti textans helgaður því að gera andstæðinga tortryggilega, sem fer illa saman við ákallið um opinn huga.
