Það sem ekki má segja upp­hátt

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Ragnheiður Stephensen skrifar af augljósri reynslu sem grunnskólakennari í þrjá áratugi, og það gefur röksemdum hennar ákveðinn fagþyngd. Sterkasta hlið greinarinnar er hversu aðgengileg og skipulögð hún er: höfundur sundurliðar vandamálin í þrjá meginþætti (matsviðmið, námsgögn, foreldraþátttöku) og leggur fram áþreifanlegar tillögur, eins og hugmyndina um námsefnisgerðarleyfi fyrir kennara. Tilvísun í Aðalnámskrá grunnskóla frá 2011 og evrópsku tungumálamöppuna (B1-þrepið) eru sannreynanlegar viðmiðanir sem styrkja röksemdafærsluna. Það sem veikir greinina sem röksemdafærslu er að fjölmargar fullyrðingar standa án stuðnings gagna. Þegar höfundur segir til dæmis að „allt of stór hópur foreldra" taki börn sín úr skóla, hefði verið gagnlegt að vísa í fjarvistartölur eða samanburðargögn; fullyrðingin um að „þjóðirnar í kringum okkur eiga ekki við þetta vandamál að stríða" er einnig óstudd. Heimsókn finnskra kennara í Garðaskóla er áhugaverð söguleg lýsing en er einungis sönnunargagn á sögu, ekki á kerfisbundnu vandamáli. Þá er framsetningin á sumum stöðum frekar einsleit: höfundur gengur út frá því að samræmd próf séu sjálfsögð lausn, en sú afstaða er umdeild meðal fræðimanna og hefði mátt koma betur fram. Engu að síður er þetta rökvís, vel skipulögð skoðanagrein sem leggur til umræðunnar eitthvað áþreifanlegt, og höfundurinn er heiðarleg um að þetta séu hennar skoðanir.