Leikskólar og borgarlína vega þungt

Greinin víxlar óaðgreint á milli tveggja oddvitakappræðna, annars vegar í Kópavogi og hins vegar í Reykjavík, án þess að skipta efninu skýrt eða útskýra samhengið. Kópavogskappræðurnar fá nokkrar samhangandi setningar í byrjun þar sem meginátakapunktar eru dregnir saman, en Reykjavíkurhlutinn er aðeins tímasettar athugasemdir sem líkjast beinum umfjöllunarbrotum úr streymi. Þetta gerir lesandanum erfitt að greina hvert umfang hverrar kappræðu er og hvaða fullyrðingar tilheyra hvorum umræðufleti. Stærsti veikleikinn er hversu mikið er borið á milli frambjóðenda án þess að fullyrðingar séu prófaðar. Sem dæmi: Ásdís Kristjánsdóttir segir skuldahlutfall hafi lækkað úr 86% í 68%, og Jónas Már segir reksturinn fjármagnaðan af einskiptistekjum. Hvorug fullyrðingin er staðfest eða sett í samhengi, til dæmis með tilvísun í ársreikning bæjarins. Björg Magnúsdóttir fullyrðir að 600 starfsmenn borgarinnar séu aldrei í beinni þjónustu; sú tala stendur án nokkurrar heimildar. Að lokum er framsetningin mjög ójöfn: Kópavogurinn fær skipulagða drátt saman en Reykjavíkurhlutinn er í raun óklippt lífstreymi. Greinin er þó ekki beinlínis villandi; hún endurspeglar umræðurnar, en bætir engu sjálfstæðu við sem fréttamiðill.