Pólitísk ábyrgð hlýtur að hafa afleiðingar
Skoðanagrein á Vísi þar sem þess er krafist að utanríkisráðherra segi af sér eftir að þjóðin hafnaði endurupptöku aðildarviðræðna við ESB. Röksemdafærslan hvílir á röð fullyrðinga um hvatir og embættisfærslu ráðherrans sem hvergi eru studdar dæmum, tölum eða tilvísunum. Kjarnakrafan um pólitíska ábyrgð er lögmæt, en forsendurnar standa óstuddar.
Greinin er birt undir skoðanamerkingu, og hún er metin sem slík: á rökin, ekki á jafnvægi heimilda.
Vandinn liggur í forsendunum. Höfundur byggir niðurstöðu sína á keðju staðhæfinga sem enginn lesandi getur sannreynt: að ráðherra hafi lagt fjármuni og stofnanir ríkisins undir eigin stefnu, að hún hafi flýtt atkvæðagreiðslunni vegna ummæla Trumps í Davos, að málflutningurinn hafi hvílt á „vafasömum fullyrðingum“. Hvorki eitt dæmi né ein tilvitnun fylgir. Þyngst vegur að höfundur eignar ráðherranum tilteknar hvatir og setur þær fram sem staðreynd; það er ályktun, ekki gögn.
Einnig vantar viðnám við augljósustu mótbáruna. Þjóðaratkvæðagreiðsla er ákveðin af Alþingi og ríkisstjórn í heild, ekki af einum ráðherra, og því hefði sterk grein þurft að útskýra hvers vegna ábyrgðin er persónuleg fremur en samábyrgð stjórnarinnar. Fullyrðingin um að ráðherra hafi „glatað trausti stórs hluta kjósenda“ er sett fram án nokkurrar vísunar í kannanir.
Krafan um pólitíska ábyrgð er í sjálfu sér gild og greinin er skýrt skrifuð. En hún sannfærir aðeins þann sem þegar er sammála.
