Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Andúð og ofstæki
Skoðanapistill sem ver Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur gegn hótunum og andúð, og lýkur með lofi á sitjandi ríkisstjórn. Höfundur teflir fram raunverulegum dæmum en blandar saman ólíkum hlutum: ofbeldishótunum og lögmætri undirskriftasöfnun. Nafngreindur einstaklingur fær á sig lýsingar sem eru ekki rökstuddar.
Birt sem skoðanaefni, og því metið á forsendum röksemda. Kjarnavandinn er tilfærslan sem pistillinn byggir á: hann hefst á alvarlegum hótunum sem lögregla hefur rannsakað, en færir sig þaðan yfir á undirskriftalista sem krefst afsagnar ráðherra og kallar hann „nánast ofstækisfulla gjörð“. Undirskriftasöfnun er hefðbundið lýðræðislegt tæki. Með því að setja þetta undir sama hatt, „ofstækisfólkið“, sviptir höfundur sig eigin greinarmun.
Höfundur kemur sér þó sjálfur til hjálpar með Bjarna Benediktsson: fjörutíu þúsund undirskriftir gegn honum eru nefndar, og dæmin um Guðlaug Þór vega á móti þeirri kenningu að konur fái sérstaka útreið. Sú sjálfsgagnrýni er pistlinum til tekna.
Tvennt stendur samt eftir. Sigfús Aðalsteinsson er nafngreindur og lýst sem manni „sem er ekki þekktur fyrir frjálslyndar skoðanir“, án nokkurs rökstuðnings; kæra hans er hins vegar sannreynanlegt atriði. Og fullyrðingin um andúð á kvennastjórn styðst eingöngu við „þefinn“ af umræðunni. Lokakaflinn er svo hreint hrós um ríkisstjórnina, þar sem röksemdir hverfa fyrir stílbrögðum.
