Ísland keppir við borgir, ekki lönd
Hagfræðingur og fjárfestir halda því fram í skoðanagrein að Ísland eigi að bera sig saman við stórborgir á borð við Kaupmannahöfn, München og Boston, ekki við heil lönd. Þær borgir séu ríkari, vaxi hraðar og greiði menntuðu fólki betur. Lausnin sé lægri vextir, stöðugra rekstrarumhverfi og fleiri störf byggð á hugviti.
Samanburðurinn við borgir er snjall rammi, en val viðmiða ræður niðurstöðunni. Þegar Ísland er mælt við San Jose, Seattle og München verður það alltaf undir. Höfundar viðurkenna það að hluta með því að benda á að landsframleiðsla á mann sé 30% yfir meðaltali Evrópusambandsins. Þeir ræða þó ekki hvað gerist ef sömu stórborgaviðmið eru lögð á Danmörku eða Svíþjóð í heild, en sá samanburður hefði prófað röksemdina af sanngirni.
Tölurnar eru margar og vel samræmdar. Eurostat og OECD eru nefnd fyrir launagögnin, en uppruni borgatalnanna, hlutfallsins um 80% íbúa og 6,5% nýrra starfa kemur ekki fram í textanum sjálfum. Fullyrðingin um „margfalda vexti“ er sett fram án nokkurrar tölu, og þó vegur hún þyngst í lokaniðurstöðunni.
Sagan af drengjunum í Kaupmannahöfn er áhrifaríkt stílbragð en engin heimild. Í lokin segja höfundar að greinin snúist ekki um atkvæðagreiðsluna, þó að hún hefjist á henni. Hagsmunir fjárfestisins eru þó tilgreindir, og röksemdafærslan stendur að mestu traustum fótum.
