Rússar ógna Evrópu
Skoðanagrein sérfræðings í varnarmálum sem heldur því fram að kröfur Rússa í friðarviðræðum jafngildi uppgjöf Úkraínu og Evrópu. Hann rekur samninga sem Rússar hafa rofið eða sagt sig frá og ályktar að Ísland verði að taka sjálft þátt í eigin vörnum, bæði með mannafla og fjármunum.
Greinin er birt sem skoðun og metin sem slík. Burðarás hennar er söguleg upptalning samninga, og þar veikist hún. START-samningnum er lýst sem samningi um meðaldrægar kjarnorkuflaugar í Evrópu. Sú lýsing virðist blanda honum saman við INF-samninginn, sem fjallaði einmitt um slíkar flaugar. Þá hefur Budapest-yfirlýsingin ekki sömu lagalegu stöðu og hér er gefið í skyn: Frakkland og Kína veittu sérstakar tryggingar en voru ekki aðilar að yfirlýsingunni. Höfundur kynnir sig sem sérfræðing, og þá skiptir nákvæmni í sönnunargögnunum meira máli.
Kröfur Rússa eru taldar upp lið fyrir lið, en lesandinn fær ekki að vita hvaðan þær koma. Vísað er í viðræður sem „vitnað er í upphafi greinar“, en upphafið nefnir engan fundarstað. Þessi innri tilvísun gengur því ekki upp.
Mótrök Rússa um stækkun NATO eru afgreidd með einni setningu en aldrei rædd efnislega. Lokastökkið, frá hverfulleika varnarbandalaga að eigin vörnum Íslands, er sett fram sem niðurstaða fremur en rökstutt. Röksemdafærslan er skýr og heiðarleg í grunninn en ónákvæmari en titill höfundar lofar.
