Kemur harkalega niður á ferðaþjónustunni

Stærsti veikleiki fréttarinnar er hversu einhliða hún er. Bæjarstjóri Vesturbyggðar er eina röddin og bókun bæjarstjórnar er aðalheimildin, en Vegagerðin, sú stofnun sem tók umrædda ákvörðun, fær hvergi að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Þetta er verulegt brot á grunnreglum jafnvægisskyldu í fréttum. Blaðamaður hefði átt að leita til Vegagerðarinnar og fá viðbrögð hennar, hvort sem svar fékkst eða ekki; þá hefði mátt segja frá því að stofnunin hafi ekki viljað tjá sig. Einnig er fyrirsögnin orðrétt tekin úr tilvitnun í bæjarstjóra og þjónar þar með ramma eins aðila sem hlutlaust mat á stöðunni, sem er framsetning sem blaðamaður á ekki að taka upp í fyrirsögn án mótvægis. Heimildin um samninginn er skýr að því leyti að vísað er í bókun bæjarstjórnar og tilgreint að samningurinn heimili aðeins tiltekna notkun Baldurs, en lesandinn getur ekki sannreynt þessar fullyrðingar innan fréttarinnar sjálfrar þar sem ekki er vitnað í samningsákvæði beint eða vísað í aðgengilegt skjal. Fullyrðingin um afbókanir í ferðaþjónustunni er óstudd öðru en orðum bæjarstjóra; ekkert liggur fyrir frá ferðaþjónustuaðilum sjálfum eða bókunarkerfum. Þetta veikir trúverðugleikann frekar. Tilvísunin í Síðdegisútvarpið er jákvæð að því leyti að lesandinn getur fundið viðtalið, en fréttaritun sem byggir á því að endursegja útvarpað viðtal án eigin heimildavinnu er einskonar endurpakkað efni fremur en sjálfstæð fréttamennska.