Opið bréf til dómsmálaráðherra

Greinin er birt sem skoðunargrein og ber þess skýr merki: hún er opið bréf frá formanni hagsmunasamtaka, undirritað af nafni og titli. Innan þess ramma á hún ekki að uppfylla hefðbundnar kröfur um jafnvægi í fréttaflutningi. Á eigin forsendum er röksemdafærslan vel skipulögð; höfundur lýsir ítarlega hvaða aðilar hafa ekki kallað eftir auknu aðgengi að fjárhættuspilum, tilgreinir nafngreind félög og stofnanir (Háskóla Íslands, Rauða krossinn, Landsbjörg, íþróttahreyfinguna) og dregur fram siðferðilega togstreitu milli samfélagslegs hlutverks þeirra og tekna af fjárhættuspilum. Þetta er raunverulegur rökstuðningur, ekki tóm ályktun. Það sem veikir greinina sem skoðanatexta er tvennt. Í fyrsta lagi er vísað til skoðanakannana sem sýni „afgerandi andstöðu þjóðarinnar" án þess að tilgreina hvaða kannanir, hvenær þær voru gerðar eða hvaða stofnun framkvæmdi þær; slíkar fullyrðingar ættu að vera sannreynanlegar jafnvel í skoðunargrein. Í öðru lagi hljómar umfjöllun um „spretthóp" ríkisstjórnarinnar og hið meinta „blandaða kerfi" sem spurningamerki; höfundur ber þetta fram sem „rétt skilið" en gefur engar heimildir eða gögn sem staðfesta stefnuna. Ef til vill liggur þar sú ákvörðun að leita svara frekar en að lýsa staðreyndum, en lesandinn verður engu að síður að treysta einungis á höfundinn um hvað fór fram á fundinum. Rökfærslan um að engin þessara stofnana hafi kallað eftir breytingum myndi styrkjast verulega ef vísað væri í tilteknar ályktanir; Stúdentaráðs Háskóla Íslands er þó getið sem dæmi, sem er gott. Heildaráhrif bréfsins eru þau að rökin eru sterk en stuðningsgögn stundum of þunn til að fullyrðingar standist gagnrýna skoðun, jafnvel á forsendum skoðanagreinar.