„Við erum bara komin aftur í Icesave-tímann“

Stærsti veikleikinn er algjör skortur á jafnvægi. Sigmundur Davíð er eini viðmælandinn og allar fullyrðingar hans standa óáreittar: að utanríkisráðuneytið hafi sett skilyrði um leyniherbergi, að Þorgerður Katrín hafi hafið viðræður áður en Alþingi kom saman, og að Daði Már hafi fullyrt að enginn hafi vitað af áformunum. Þetta eru allt staðhæfingar sem kalla á viðbrögð frá utanríkisráðherra eða talsmanns ráðuneytisins; ekkert bendir til þess að reynt hafi verið að ná í þau svör. Þáttastjórnandinn Auðun Georg Ólafsson spyr nokkurra spurninga en sinnir ekki hlutverki gagnrýnins viðmælanda, heldur opnar fremur dyr fyrir frekari ásakanir. Framsetning greinarinnar styður þá frásögn að ríkisstjórnin sé að fela upplýsingar, án þess að lesandinn fái nokkra aðra túlkun á fyrirkomulaginu í leyniherberginu; hugsanlegt er til dæmis að trúnaðarsamningar eða alþjóðlegar viðræður lúti öðrum reglum en Sigmundur gefur til kynna. Tilvísun í Morgunblaðsfréttina er afar þunn, án nánari greinar á efni hennar eða tilvitnunar í heimildir blaðsins. Greinin vísar í Feneyjarnefndina án þess að geta um hvaða álit eða skýrslu er um að ræða, sem gerir lesendum erfitt um vik að sannreyna fullyrðinguna. Í heild er þetta eins konar vettvangur fyrir einn stjórnmálamann til að framsetja sína frásögn, fremur en sjálfstæð fréttaskýrsla.