Flíspeysurnar og eftirlitið í sjónvarpinu
Fjölmiðlarýnir Viðskiptablaðsins gagnrýnir umfjöllun Kveiks um Ölgerðina og húsleit Samkeppniseftirlitsins. Hann telur þáttinn einhliða og veltir upp spurningum um mögulegt samstarf eftirlitsins og Ríkisútvarpsins. Að lokum kallar hann eftir úttekt á starfsemi Samkeppniseftirlitsins.
Greinin birtist sem fastur rýnidálkur og er því metin á rökum sínum. Þungamiðjan er ásökun um að Kveikur hafi verið einhliða, en dálkurinn hvílir sjálfur nær eingöngu á tveimur gagnrýnendum þáttarins, Alfreð Ásberg og Mána Péturssyni. Ekkert er haft eftir aðstandendum Kveiks. Fullyrðing Mána um þrjátíu bjórdælur á Lemmy er tekin góð og gild án þess að hún sé könnuð.
Alvarlegast er ýjunin um að Samkeppniseftirlitið hafi lekið gögnum til Ríkisútvarpsins. Spurningin er réttmæt, en höfundur segir að „fróðlegt“ væri að fá svör í stað þess að afla þeirra sjálfur. Það hefði verið auðvelt að spyrja bæði eftirlitið og Kveik. Orðin „sporin hræði“ um fyrri samvinnu ríkismiðilsins við stofnanir standa án nokkurs tiltekins dæmis. Á sama hátt hvílir fullyrðingin um „fjölmörg dæmi“ um offors eftirlitsins á einu máli, Landsvirkjunarmálinu.
Til hróss má telja að höfundur viðurkennir að góð reynsla viðskiptavina afsanni ekki ásakanir og getur einnig um vörn þáttastjórnanda Vikulokanna. Sú hófstilling vegur þó ekki upp ósannaðan grun sem látinn er hanga í loftinu.
