Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum
Meistaranemi í kennaranámi hvetur til bjartsýni í umræðu um skóla án aðgreiningar. Hann vísar til sögu afa síns og greinar Jóns Torfa Jónassonar prófessors um þróun íslenska skólakerfisins. Hann telur að minna vonleysi og meiri trú á verkefnið skili meiru en stöðug neikvæð orðræða.
„Skóli fyrir alla?“ eftir Jón Torfa Jónasson prófessor er eina eiginlega heimild greinarinnar, og hún er vel valin. Lesandi getur flett henni upp og séð söguna af hjálparbekkjum, sérskólum og lagasetningu sem höfundur rekur. Vísir birtir textann sem skoðanagrein og á þeim forsendum er hann metinn, út frá rökum og heiðarleika.
Heiðarleikinn er styrkur greinarinnar. Höfundur viðurkennir ítrekað að gagnrýnin eigi rétt á sér og játar sjálfur að útilokun afa hans, sem snerist um stétt og búsetu, sé annars eðlis en sú sem skóli án aðgreiningar fjallar um. Sú hreinskilni veikir þó um leið burðarás röksemdarinnar: persónulega sagan er hjartnæm en segir lítið um stöðu fatlaðra barna í dag.
Stærri veikleiki er að gagnrýnendurnir birtast aðeins sem nafnlaus slagorð, „kerfið er brotið“. Efnislegum athugasemdum um skort á sérfræðingum og fjármagni er ekki svarað heldur vikið til hliðar. Framfarir fortíðar eru ekki svar við skorti samtímans. Hvar liggja mörkin milli gagnrýni „sem breytir einhverju“ og orðræðu sem þreytir? Það kemur aldrei fram.
