Ari Kr. Sæmundsen skrifar: Þetta reddast!
Skoðanagrein um umræðuna eftir þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB, þar sem höfundur ver niðurstöðuna og segir meinta upplýsingaóreiðu að miklu leyti eiga rætur í málflutningi Já-manna. Sterkasti hluti greinarinnar er umfjöllun um fastgengi og flotgengi með samanburði við Færeyjar, Barbados og Rúmeníu. Á móti stendur skopmynd af andstæðingunum sem er hvergi stutt beinum tilvitnunum.
Greinin er birt sem skoðanaefni og því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Það sem lyftir henni er að höfundur nefnir hvert hann sækir: pistla Hauks Arnþórssonar og Sveins Atla Gunnarssonar, grein Thomasar Möller, grein og sjónvarpsviðtal utanríkisráðherra. Lesandinn getur flett þessu upp, og það er meira en margir dálkahöfundar gera.
Veikleikinn er skopmyndin. Fullyrðingin um að Já-menn hafi látið í veðri vaka að evran yrði tekin upp daginn eftir inngöngu, matarverð lækkaði um fjórðung og jarðgöng kæmu til Vestmannaeyja er sett fram án einnar beinnar tilvitnunar. Höfundur viðurkennir sjálfur að hann hafi lítið séð af kosningabaráttunni; sú hreinskilni er honum til tekna en grefur um leið undan dómnum sem hann byggir á henni. Að afgreiða málflutning nafngreindra manna sem „bull“ án dæma er ódýrasta leiðin.
Besta röksemdafærslan kemur síðust: fastgengi á móti flotgengi, með Færeyjum, Barbados og Rúmeníu til samanburðar. Þar er raunverulegt efni, en engar tölur fylgja, aðeins að samanburðurinn sé „okkur frekar óhagstæður“. Að tengja svo agaleysi við bæði fjárlagafrumvarp og PISA er stökk sem stendur á rökum þjóðarlundarinnar, ekki gögnum.
