Blásið á bull V-listans og Mið­flokksins

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur sem framkvæmdastjóri Qair Ísland, þess fyrirtækis sem stendur að vindorkugarðinum. Þessi gagnsæi um hagsmunatengsl er mikilvægur og verður að meta til jákvæðs. Röksemdarfærslan er óvenjulega vel studd heimildum: vísað er í kortlagningu Wildland Research Institute, flokkunarreglugerð ESB, rannsóknir NTNU, niðurstöður IPCC, úrskurð danskrar kærunefndar umhverfismála byggðan á skýrslu DTU, rannsókn Náttúrustofu Norðurlands Vestra, talnaefni Alþjóðabankans, samantekt Wind Europe, umhverfismatsskýrslu í rýni Skipulagsstofnunar, fundargerð 160. fundar sveitarstjórnar Norðurþings og erindi ESA. Þingræður Sigmundar Davíðs og Ingibjargar eru tilgreindar með fundanúmeri. Tilvísanir í „heimild 1, 2, 3" benda til þess að slóðir hafi verið í upprunalegu birtingu en tapist í textanum sem hér liggur fyrir; það dregur úr sannreynanleika fyrir lesandann. Sem skoðanagrein er hún metin á gæðum röksemda og heiðarleika í meðferð efnisins, ekki jafnvægi. Höfundur vísar til tiltekinna fullyrðinga andstæðinga sinna og mótmælir þeim lið fyrir lið; það er góð aðferðafræði. Veikleikinn felst í því að greinin er alfarið rituð frá sjónarhóli framkvæmdaraðila og notar orðalag eins og „ósannsögli" og „svæsin ósannindi" sem gerir tóninn frekar afneitandi en greiningarlegann. Fullyrðingin um að ekkert bendi til þess að vindorka grafi undan ferðaþjónustu er líka einföldun; sú ályktun að ferðamannafjöldi hafi aukist í löndum með vindorku sannar ekki orsakasamband. Engu að síður er heildarrökstuðningurinn ítarlegur og vel undirbyggður miðað við þá tegund texta sem hér er um að ræða.