Hafrannsóknarstofnun á villigötum
Skoðunargrein á Vísi þar sem fyrrverandi alþingismaður sakar Hafrannsóknastofnun um að þjóna hagsmunum sjókvíaeldis og brjóta lög með því að endurnýja ekki áhættumat. Röksemdafærslan er skýr og sums staðar áþreifanleg, en þyngstu fullyrðingarnar eru bornar fram án tilvísana.
Greinin er birt sem skoðunargrein, og er því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis.
Sterkasti hluti greinarinnar er líka sá sem er verst rökstuddur. Höfundur segir beinum orðum að stofnunin brjóti lög, en nefnir hvorki lagabálk né greinarnúmer; lesandinn fær aðeins „samkvæmt gildandi lögum“. Tímalínan um áhættumatið frá 2020 og 106.500 tonn er nákvæm og sannreynanleg, en fullyrðingin um að nýtt mat myndi skera magnið niður í 50 þúsund tonn er sett fram sem staðreynd sem „liggur fyrir“. Hver hefur reiknað það? Þar hvílir kjarni ásökunarinnar á ótilgreindu áliti.
Sama mynstur sést í erlendu dæmunum. Írland, Noregur, Skotland, Síle og Kanada eru nefnd sem víti til varnaðar án einnar tilvísunar í rannsókn eða stjórnvaldsákvörðun, og fullyrðingin um ný norsk leyfi er umdeild en borin fram sem óumdeilt. Ummæli ónefnds fulltrúa stofnunarinnar á fundi Landssambands veiðifélaga eru endursögð og svo umtúlkuð með „með öðrum orðum“, sem er hæpin aðferð.
Loks hefði mátt upplýsa um hagsmunatengsl höfundar við verndarstarf villtra laxastofna. Það hefði styrkt greinina, ekki grafið undan henni.
