Til hvers ætlum við að virkja?
Andrés Kristjánsson svarar í skoðanagrein á Vísi tillögum Viðskiptaráðs um að tvöfalda raforkuframleiðslu fyrir 2040, afnema rammaáætlun og fækka kæruleiðum. Hann rifjar upp álversáform í Helguvík og á Bakka og yfirlit Landsvirkjunar frá 2012. Niðurstaða hans er að markmið um nýtingu orkunnar eigi að liggja fyrir áður en virkjað er.
Höfundur dregur sjálfur úr eigin rökum, og það er sjaldgæft í skoðanagrein. Hann viðurkennir að sagan um Bakka og Helguvík „verður ekki skýrð með regluverkinu einu“ og að bættur hagur Landsvirkjunar sanni ekki að tafir hafi skilað árangri. Dæmin eru tímasett og vísa í staðfestanlegar heimildir: brotthvarf Alcoa 2011 og yfirlit Landsvirkjunar frá mars 2012 með tilgreindum afltölum.
Veikleikinn er að Viðskiptaráð fær aðeins tillögur sínar raktar, ekki rökstuðninginn að baki þeim. Lesandinn fær ekkert að vita um þá eftirspurnarspá sem ráðið byggir á. Gagnrýni á „háspá“ verður því ekki prófuð við forsendurnar sjálfar. Ímyndaða sviðsmyndin um fimm álver er sömuleiðis tilgáta, ekki niðurstaða.
Líkingin við M1-örgjörvann er lífleg en á illa við. Orkunýtni tölvukubbs og ráðstöfun raforku í heilu hagkerfi eru ólík viðfangsefni. Í lokin kemur krafa um opinbert eignarhald fram sem forsenda án þess að hún hafi verið rökstudd í textanum. Þar víkur varfærnin fyrir yfirlýsingu.
