Tjáningarfrelsið við Bústaðaveg
Sóknarprestur í Bústaðakirkju bregst við heimsókn Muhammad Taqi Usmani í Stórmoskuna við Bústaðaveg og hafnar málflutningi sem réttlætir dauðarefsingar, aflimanir og grýtingar. Hann varar jafnframt við einfaldri andstæðu kristni og íslams, bendir á að kristin trúfélög á Íslandi fari sjálf ekki alltaf að jafnréttislögum og hvetur lesendur til að taka þátt í túlkun fornra texta.
„Samkvæmt fjölmiðlum“ er öll stoðin undir alvarlegasta atriði greinarinnar. Höfundur vísar síðar til „skrifa“ Usmanis en nefnir hvorki rit, ummæli né miðil. Lesandinn veit því ekki hvað var sagt, hvar eða hvenær. Mikilvægara er að greinin segir aldrei hvað kom fram í fyrirlestrinum við Bústaðaveg. Samt er moskan sögð skapa „slíkum málflutningi vettvang“. Þar rennur saman fyrri afstaða gestsins og það sem fór fram í húsinu, án þess að tengingin sé rökstudd.
Í skoðanagrein, sem Vísir birtir sem slíka, vegur það þó þungt að höfundur gengur lengra en að fordæma. Hann snýr gagnrýninni að eigin trúarhefð, nefnir trúfélög sem vígja ekki konur og hafna hjónaböndum samkynhneigðra og varar við því að fólk sé dregið í dilka. Slík sjálfsgagnrýni ber vott um vitsmunalegan heiðarleika.
Fullyrðingin um að skoðanir Usmanis séu jaðarskoðanir meðal íslenskra múslima er heiðarlega merkt sem persónulegt mat en styðst ekki við neitt. Rödd úr moskunni sjálfri hefði styrkt þann punkt verulega.
