Ólafur, gæsin og gulleggin
Aðsend skoðunargrein á Vísi þar sem höfundur bregst við tillögu Ólafs Sigurðssonar, framkvæmdastjóra Birtu lífeyrissjóðs, um að selja 20% hlut í Landsvirkjun. Hann ræðir ekki tillöguna sjálfa heldur fjárfestingarsögu Birtu, einkum tapið á Play og samanburð við ávöxtun ríkisskuldabréfa, og spyr hvort taka eigi mark á ráðum Ólafs.
Neðanmálstilvísanirnar fimmtán eru óvenjulegar í aðsendri grein. Tölur um Play, ávöxtun samtryggingardeildar og fjárhag Landsvirkjunar eru raktar til ársreikninga og yfirlýsinga sem lesandi getur flett upp. Gagnagrunnurinn er því traustur, en ályktanirnar sem dregnar eru af honum eru veikari.
Kjarni röksemdarinnar beinist að manninum en ekki málinu. Hvort skynsamlegt sé að skrá hlut í Landsvirkjun á markað ræðst af verði, stjórnarháttum og hag ríkisins, ekki af fjárfestingarhæfni þess sem stakk upp á því. Höfundur viðurkennir sjálfur að Ólafur hafi ekki tekið ákvarðanirnar einn, en lokaorðin um gæsir og fúlegg eigna honum þær samt persónulega.
Samanburðurinn velur sér líka hagstæðan ramma. Dreift eignasafn lífeyrissjóðs er borið saman við einn eignaflokk eftir á, og tímabilið 2022 til 2025 er dregið sérstaklega fram af því að þar verður munurinn „mun skýrari“. Höfundur fjallar ekki um aðrar skýringar á aukinni stöðu í Play, til dæmis þátttöku í hlutafjáraukningu. Hann játar heiðarlega að arðsemi Landsvirkjunar sé ekki sami mælikvarði og ávöxtun sjóðs, en notar hana engu að síður sem burðarás lokaniðurstöðunnar.
