Það hefðu allir gott af því að greiða sín eigin laun
Fjármálastjóri lítilla og meðalstórra fyrirtækja rekur í aðsendri skoðunargrein hversu mikið launakostnaður vinnuveitanda er umfram brúttólaun. Hann hvetur til meiri virðingar fyrir rekstraraðilum og jákvæðra hvata til að stofna fyrirtæki.
Talnadæmið ber greinina uppi og stenst ágætlega. Gjaldaliðirnir sem eru taldir upp, tryggingagjald, mótframlag í lífeyrissjóð, séreign og sjóði stéttarfélags, eru almennt þekktir og nægja til að lesandinn geti sjálfur reiknað dæmið frá 1.250 þúsundum upp í um 1.550 þúsund. Höfundur viðurkennir líka að tölurnar séu „mismunandi eftir kjarasamningum“ og að réttindin séu mikilvæg. Hann segir jafnframt opinskátt frá starfi sínu fyrir fyrirtæki af þeirri stærð sem hann ver, og það er heiðarlegt.
Veikleikinn liggur í rökfærslunni frá tölum að niðurstöðu. Fullyrðingin að launatengd gjöld séu „há á Íslandi“ stendur án nokkurs samanburðar, hvorki við önnur lönd né fyrri ár. Mótrökin, að stór hluti gjaldanna sé í raun frestuð laun launþegans sjálfs, fá ekkert rými.
Lokaákallið er óljóst. „Jákvæðir hvatar“ eru hvergi skilgreindir og ekki kemur fram hvers vegna þeirra sé þörf „ekki síst núna“. Greinin vekur þannig athygli á raunverulegum kostnaði en kemur ekki fram með neina tillögu sem hægt er að ræða.
