„Þetta er ekki endastöð, fólk getur risið upp“

Greinin er blanda af persónulegu viðtali og fréttaumfjöllun um húsnæðisvanda Kaffistofu Samhjálpar. Persónulega sagan er áhrifarík og gefur lesandanum innsýn í þjónustuna. Hins vegar hvílir greinin nánast alfarið á einni heimild, Maríu Albertsdóttur, og í ljósi þess að hún er starfsmaður Samhjálpar er sjónarhorn hennar bæði persónulegt og hagsmunatengt. Fullyrðingin um 150 til 200 máltíðir á dag kemur eingöngu frá henni; fréttamaður staðfestir hana ekki við Samhjálp eða önnur gögn. Tilraun til að ná í borgarstjóra er nefnd, sem sýnir vilja til jafnvægis, en hún skilaði engum svörum og engin önnur rödd úr borgarráði kemur til skjalanna. Fordómafullyrðing Maríu um mótmæli íbúa stendur ómótmælt; enginn íbúi eða fulltrúi hverfisins fær að svara. Efnislega er endurtekning áberandi: sömu málsgreinar birtast næstum orðrétt á tveimur stöðum, sem bendir til slælegrar ritstjórnar. Í heild er þetta ásættanleg en frekar grunn fréttaflutningur þar sem veigamiklar fullyrðingar skortir stuðning annarra heimilda.