Rússar reyni að átta sig á samstarfi bandamanna

Fréttin styðst við einn nafngreindan og trúverðugan heimildamann, Jónas G. Allansson, sem gegnir viðeigandi opinberu hlutverki. Hann er hæfur til að tjá sig um eftirlitið og varnarumhverfið, og tilvitnin eru skýr og upplýsandi. Veikleiki greinarinnar er einhæf raddflóra: enginn óháður sérfræðingur í varnarmálum, enginn fulltrúi Landhelgisgæslunnar og ekkert sjónarhorn utan stjórnvalda fær að koma að. Þetta skiptir máli vegna þess að framsetningin er að mestu leyti fullyrðingar Jónasar um að viðbragð sé hefðbundið og viðbúnaður fari vaxandi, án nokkurs gagnrýnins sjónarhorns á hvort svo sé raunverulega. Fyrirsögnin er af vörnum hendi en byggir á túlkun heimildamannsins á áformum rússneskra stjórnvalda, sem gerir hana fremur ályktun en staðfest. Samhengið um GUIK-hliðið og aukna NATO-umsvif bætir greininni ágætlega við, en umfjöllun um hvort viðbragðsgeta sé í raun fullnægjandi eða hvort áhyggjuefni leynist undir yfirborðinu vantar. Sem venjuleg frétt af einum opinberum aðila er þetta sæmilega unnin, en til þess að ná lengra hefði þurft fjölbreyttari heimildir.