Þegar jafn­rétti verður blóra­böggull

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og heiðarleika í meðferð efnisins. Styrkur greinarinnar er augljós: höfundur vísar til nafngreindra fræðimanna (Bauman, Honneth, Bourdieu, Fraser, Connell, Faludi) og byggir röksemdafærslu sína markvisst á þekktum kenningum félagsfræði og stjórnmálaheimspeki. Það gefur lesandanum kost á að kanna heimildirnar sjálfur. Greinin tekur jafnframt fram að ekki megi draga einfaldar ályktanir af niðurstöðum leiðtogavísitölu Heimsþings kvenleiðtoga, sem sýnir ákveðna varfærni. Það sem veikir greinina sem hugverk er hins vegar einhæfni í röksemdafærslunni. Öll fræðileg sjónarhorn sem höfundur velur benda í sömu átt: að mótspyrna við jafnrétti sé fyrst og fremst afurð kerfislegrar óvissu, sökudólgavæðingar og athyglishagkerfis, en aldrei birtist raunveruleg viðurkenning á því að gagnrýni á ákveðna stefnu í jafnréttismálum geti átt sér efnislegar rætur. Höfundur nefnir ítrekað „upplifun um stöðumissi" og gerir greinarmun á upplifun og raunveruleika, en sú greining rennir alltaf í sömu áttina: upplifunin er skiljanleg en grundvallarorsakirnar liggja annars staðar. Enginn fræðimaður sem ögrar þessari framsetningunni fær rými. Til dæmis mætti nefna gagnrýni á viðurkenningarpólitík frá öðrum sjónarhornum en Fraser, eða rannsóknir á raunverulegum breytingum í stöðu karla á vinnumarkaði. Rökstuðningurinn er þannig innbyrðis samkvæmur en einsleitur, sem dregur úr þeirri gagnrýnu skerpu sem greinin segist vilja bjóða upp á. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifuð og skipulögð, en hugvitslega hefði hún öðlast meiri þunga ef höfundur hefði tekist á við sterkustu mótrökin frekar en að vísa þeim frá sem einfölduðum skýringum.