Starfsmenn grunnskóla lýsa furðulegri hegðun Írisar
Dómsfrétt frá aðalmeðferð í máli Írisar Helgu Jónatansdóttur. Starfsmenn grunnskóla í Hafnarfirði lýsa því fyrir dómi að hún hafi talað um dóttur Garps Elísabetarsonar sem sína eigin, og lögreglumenn svara spurningum verjanda um rannsókn málsins, meðal annars um gögn úr búkmyndavél og fjaraðgang að reikningum.
„Furðulegri hegðun“ í fyrirsögninni er einkunn fréttastofunnar, ekki vitnanna. Starfsmennirnir lýsa atvikum en blaðið gefur þeim stimpil á meðan aðalmeðferð stendur enn yfir og enginn dómur hefur fallið. Hlutlausari fyrirsögn hefði sagt sömu sögu án þess að halla á sakborning.
Að öðru leyti er fréttin traust dómsfrétt. Blaðamaðurinn hefur vitnisburðina eftir milliliðalaust úr réttarsal: skólastjóra, samstarfsfólk og þrjá lögreglumenn. Sjónarmið varnarinnar kemst til skila í spurningum Helgu Völu Helgadóttur um búkmyndavél og fjaraðgang. Svar lögreglumannsins um að fjaraðgangur hafi ekki verið skoðaður sérstaklega er birt óbreytt, og það er sanngjarnt. Lesandinn getur einnig greint á milli vitnisburðar, lögregluskýrslna og sögusagna, til dæmis þegar Garpur segist hafa „heyrt sögur“.
Viðkvæmara er hve auðvelt er að bera kennsl á stúlkuna. Hún er kynnt sem dóttir nafngreinds manns og tengd frásögn um nektarmyndir frá bekkjarfélögum, sem drengirnir könnuðust sjálfir ekki við. Þar hefði mátt sýna meiri varfærni gagnvart barni.
