Íris „eltihrellir“ laug kynferðislegu áreiti upp á börn samkvæmt ákæru

Greinin byggir nánast alfarið á efni ákæruskjalsins, sem er lögmæt frumheimild, en bætir engu við umfram það: enginn verjandi er spurður, engin viðbrögð ákærðu eða lögmanna þeirra eru sótt, og enginn sérfræðingur er beðinn um samhengi. Þetta er alvarlegt þegar um jafn þungar ásakanir er að ræða, sérstaklega þar sem nafn ákærðu er birt á áberandi hátt. Hér er um endursögn á efni Heimildarinnar að ræða fremur en sjálfstæða fréttavinnu, sem gefur til kynna veika upprunakeðju. Fyrirsögnin er tilfinningatjáandi og fullyrðandi: orðalagið „laug kynferðislegu áreiti upp á börn" tekur beint efnislega afstöðu áður en dómur hefur fallið, þótt ákæran sé vissulega kjarni frásagnarinnar. Réttara hefði verið að nota varfærnara orðalag eins og „er ákærð fyrir að hafa borið rangar sakargiftir á börn". Greinin nefnir börn, bæði sem meint þolendur og þau sem ákærða er sögð hafa borið rangar sakargiftir á, en hvergi er fjallað um sjónarmið barnaverndaryfirvalda eða hvort tilkynning hafi verið gerð. Nafngreining meðákærðs manns er forðast, sem er vel, en engin skýring er gefin á því hvort slíkt sé af lagalegum ástæðum eða ritstjórnarlegum. Á heildina litið er þetta veik endursögn á ákæruskjali án tilraunar til að kanna mótsjónarmið eða setja efnið í víðara samhengi.