Stefán Einar skýtur föstum skotum: „Grautarhaus er það kallað þegar menn láta svona lagað út úr sér“
Frétt sem byggir nær alfarið á Facebook-færslu Stefáns Einars Stefánssonar og athugasemdum við hana, þar sem nafngreindur einstaklingur er sakaður um alvarlegt lögbrot á fjármálamarkaði. Miðillinn rekur forsögu málsins um bankaskattinn ágætlega en leitar ekki viðbragða hjá þeim sem ásakanirnar beinast að.
Ásökun um innherjasvik er borin fram gegn nafngreindum manni og hún fær að standa óáreitt. Þórður Snær Júlíusson er hvergi spurður; í staðinn er vísað til þess að hann „taki þetta ekki til sín“ í ótengdum pistli. Það er ekki viðbragð, það er uppfylling. Sama gildir um dylgjur um fíkniefnaneyslu þingmanna og starfsfólks þeirra, sem eru endurbirtar án samhengis og án þess að lesandinn fái nokkra leið til að meta hvort nokkuð liggi að baki.
Heimildakeðjan sjálf er þó rekjanleg: grein Þórðar Snæs á Vísi í mars, svar ráðuneytisins, umfjöllun Morgunblaðsins í apríl og ummæli Daða Más við Vísi. Ekkert af þessu er þó frumvinna miðilsins, heldur samantekt á annarra manna fréttum utan um Facebook-þráð.
Mótraddir Eyjólfs og Björns Levís birtast, en aðeins af því að þær voru í athugasemdakerfinu, ekki af því að þeirra hafi verið leitað. Stefán Einar fær svo lokaorðið með uppnefninu sjálfu. Framsetningin gerir deiluna að skemmtiefni frekar en að prófa alvarlegustu fullyrðinguna.
