Réttlætir óviðeigandi hegðun dreifingu á kynferðislegu myndefni?
Fréttin fjallar um lagalega hlið þess að dreifa myndefni af einkalífi fólks, í tilefni af myndefni af starfsfólki Hagaskóla sem gengið hefur manna á milli. Eini viðmælandinn er María Rún Bjarnadóttir, sérfræðingur við lagadeild Háskólans í Reykjavík. Hún segir dreifingu geta varðað við hegningar- og persónuverndarlög óháð hegðun þeirra sem á myndefninu eru.
„María kveðst ekki hafa séð myndefnið“: sú játning segir mikið um eðli fréttarinnar. Hún byggir alfarið á einum heimildarmanni, sérfræðingi við lagadeild Háskólans í Reykjavík, sem talar almennt um lög og siðferði en getur ekki fjallað um atvikið sjálft. Álit hennar er skýrt og hæfilega varfærið. Fyrir skýringarfrétt um réttarstöðu þeirra sem dreifa efni er það gilt val.
Atvikið sjálft stendur hins vegar án heimildar. Fullyrðingin um að myndefni af starfsfólki Hagaskóla „hefur gengið manna á milli“ er sett fram sem staðreynd án þess að getið sé hvaðan vitneskjan kemur. Hvorki skólastjórnendur, Reykjavíkurborg, lögregla né Persónuvernd virðast hafa verið spurð. Viðbrögð skólans hefðu gefið lesandanum fótfestu.
Framsetningin vekur líka spurningar. Fyrirsögnin varpar fram spurningu sem viðmælandinn svarar í raun neitandi. Orðalagið „virðist eiga í ástaratlotum“ endurtekur svo lýsingu á efni sem enginn í fréttinni hefur staðfest. Vangaveltur um OnlyFans og raunveruleikasjónvarp eru forvitnilegar en tengjast atvikinu lauslega. Útkoman er traust grunnvinna sem hefði þurft eina eða tvær símhringingar í viðbót.