Ó­venju mikið í húfi

Greinin er birt undir merkinu „Skoðun" og höfundur er nafngreindur sem borgarfulltrúi Samfylkingarinnar; gagnsæið er því til staðar. Á eigin forsendum skoðanagreinar er hins vegar rétt að benda á nokkur atriði sem varða rökstuðning og heiðarleika. Í fyrsta lagi setur höfundur fram ákveðnar tölulegar fullyrðingar, eins og að Carbfix hafi sparað Orkuveitunni 15 milljarða á 10 árum, að 1300 ný leikskólapláss hafi bæst við frá 2018 og að 5 milljarðar hafi runnið til starfsaðstæðna. Þessar tölur eru ekki studdar neinum tilvísunum í heimild, skýrslu eða opinber gögn. Lesandi getur ekki sannreynt þær án þess að leita sjálfur. Fyrir skoðanagrein sem byggir á þeim sem lykilrökum er það veikleiki í rökstuðningnum. Í öðru lagi er framsetning andstæðinga markvisst einhliða. Fullyrðingar um að Sjálfstæðisflokkurinn „vilji fórna samgöngusáttmálanum" og Framsóknarflokkurinn vilji selja hlut í Landsneti eru settar fram án þess að lýsa rökum þessara flokka eða því samhengi sem þeir kunna að færa fyrir afstöðu sinni. Skoðanagrein þarf ekki jafnvægi, en rökstuðningur verður sterkari ef höfundur tekst á við bestu rök andstæðingsins fremur en að máta hann í versta mögulega búning. Hér er aðeins hamrað á skelfilegar afleiðingar án þess að viðurkenna raunverulegar deilur um hagkvæmni eða forgangsröðun. Að lokum endar greinin á beinum kosningaáskorunum: „Kjósum Samfylkinguna – XS!" Slíkt er algjörlega heimilt í skoðanagrein, en eðli greinarinnar er þá nær auglýsingu en greiningu. Greinin er vel lesin sem flokkspólitískt ávarp, en sem rökræða um borgarstjórnarmál hefði hún styrkst verulega með heimildarlegri meðferð talna og heiðarlegri umfjöllun um rök andstæðinga.