Af hverju flytjum við fólkið, í stað þjónustunnar?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt kynntur sem formaður Breiðra Brosa, hagsmunasamtaka barna og aðstandenda. Gagnsæið er í lagi; lesandinn veit hver talar og af hvaða stöðu. Sem rökstuðningur fyrir tillögum sínum nýtir Sif Huld persónulega reynslu af Ísafirði og eitt einfalt reikningsdæmi: einn flugmiði sérfræðings í stað 20 flugmiða fjölskyldna. Þetta dæmi er sláandi en einangrað; það tekur ekki tillit til launakostnaðar sérfræðings, dvalarkostnaðar, eða þess hvort nægilegur sjúklingahópur sé til staðar á hverjum stað til að réttlæta ferðirnar. Engin gögn eða rannsóknir eru tilvitnuð um kostnað kerfisins eins og það er nú, né reynslu annarra þjóða eða landshluta af fjarheilbrigðisþjónustu. Greinin nefnir að niðurgreiddar sérfræðiferðir hafi farið úr tveimur í fjórar á ári, sem er staðhæfing sem tengist reglubreytingum Sjúkratrygginga Íslands og er í grundvallaratriðum sannreynanleg. Röksemdafærslan er skýr og einlæg, en helsti veikleiki hennar sem skoðanagreinar er hversu lítið hún svarar augljósum mótbárum: skortur á sérfræðingum á landsvísu, erfiðleikar við mönnun og efasemdir um fjarheilbrigðisþjónustu í vissum greiningum. Sterkari skoðanagrein hefði viðurkennt þessi sjónarmið og svarað þeim beint, sem hefði styrkt rökstuðninginn.