Svarthöfði skrifar: 240 milljóna hjónin

Greinin er birt sem fastur penni, þ.e. reglubundinn skoðanadálkur, og hún heyrir þar af leiðandi undir skoðanablaðamennsku. Kaldhæðnin er áberandi og viðfangsefnið skýrt afmarkað: hagsmunaárekstur og launastaða hjóna í opinberri þjónustu. Sem skoðun á greinin rétt á sér, en rökstuðningurinn er þó frekar grunnsæður. Talan 240 milljónir virkar sem slagorð; hún er einfaldlega summa mánaðarlauna yfir kjörtímabil og gefur ekki samhengi, til dæmis hvernig launin bera saman við sambærileg sveitarfélög eða hvar launaákvörðun er tekin. Fullyrðingin um að bæjarstjóri Seltjarnarness njóti sömu starfskjara og borgarstjóri Reykjavíkur er höfð eftir „gagnrýni sem Svarthöfða hafi borist til eyrna" en enginn nafngreindur maður eða opinber heimild styður hana. Það sama á við um fullyrðinguna um hallarekstur „vel á annað þúsund milljónir"; engin ársreikningur eða skýrsla er nefnd. Fyrir lesanda sem vill sannreyna eru þessar tölur lausar í loftinu, þótt þær kunni vel að vera sannar. Dálkurinn nýtir kaldhæðnisformið vel til að draga fram spurningar um vinnustaðasiðfræði, en hann var mætti gera mun meira úr efninu: nefna opinberar launatöflur, vísa í ársreikninga bæjarins eða bera saman við önnur sveitarfélög. Þannig yrði rökstuðningurinn sterkari, jafnvel í skoðunargrein.