„Mean girls“-stemning í munn­legu prófi við HÍ

Alvarlegasti gallinn er algjör skortur á jafnvægi. Greinin ber fram alvarlegar ásakanir á hendur nafnlausum kennara og prófdómara, en blaðamaðurinn virðist ekki hafa leitað eftir viðbrögðum þeirra eða Háskóla Íslands. Þetta er grundvallaratriði í fréttamennsku: þegar ásakanir eru settar fram á opinberum vettvangi ber að gefa hinum aðilanum tækifæri til andsvara. Niðurstaða háskólaráðs er nefnd í einu setningunni en eingöngu í gegnum túlkun Kristrúnar, ekki með tilvísun í raunverulegt skjal eða yfirlýsingu frá háskólanum. Fallhlutfallið, 23 af 45, er áhugaverð staðreynd en engin tilraun er gerð til að setja það í samhengi; til dæmis hvort slíkt hlutfall sé óvenjulegt í munnlegum prófum við sama deild eða aðra háskóla. Framsetningin er ekki hlutlaus fréttaskrif heldur nánast málflutningur fyrir nemendahópinn. Fyrirsögnin vísar í kvikmyndina „Mean Girls" og rennir stoðum undir þá mynd sem Kristrún dregur upp, en blaðamaðurinn dregur aldrei í efa frásögnina eða ber hana saman við önnur gögn. Löng kaflar fjalla um námstækni Kristrúnar, svo sem lagasmíðar og „hlaðvarpsþætti" sem hún tók upp fyrir sjálfa sig; þetta gefur lesandanum skemmtilega sögu en ekkert af þessu styrkir fréttavirðið. Fullyrðing Kristrúnar um að „stelpur sem fengu sömu spurninguna og svöruðu eins en bara önnur þeirra fékk rétt" stendur án nokkurs mótvægis eða staðfestingar. Í heild vantar greininni þá lágmarkskröfu fréttamennsku að heyra báðar hliðar áður en ásakanir eru birtar sem raun.